سه شنبه، 3 مهر 1397 05:39:33
آخرین اخبار
وحید ارونقی:

رسانه در سال ۶۱ هجری

محرم سال ۶۱ هجری و اتفاقات پیش‌آمده در آن ایام یا شاید قبل‌تر از آن می‌تواند ریشه تبلیغات سیاسی باشد. خطابه‌گویی‌های ابن‌زیاد بر منبر مسجد کوفه و نوع لحن و گفتارش آنچنان تأثیری در افراد حاضر گذاشت که باعث شد دست از حمایت از امام‌حسین(ع) بردارند و با یزید بیعت کنند.

به گزارش عطنا وحید ارونقی کارشناس علوم ارتباطات در یادداشتی در آرمان امروز نوشت: تبلیغات ابعاد و مولفه‌های متفاوتی دارد، تبلیغات سیاسی یا همان «پروپاگاندا» نوعی از ارتباطات و تبلیغات است که در آن صاحبان قدرت برای همسوکردن و جریان‌سازی افکار عمومی، اطلاعاتی به مخاطبان می‌دهند تا در گذر زمان اهدافی را که در نظر گرفته‌اند از آن بهره برداری کنند. ریشه تبلیغات سیاسی را شاید بتوان به سال‌های خیلی دور نسبت داد. محرم سال ۶۱ هجری و اتفاقات پیش‌آمده در آن ایام یا شاید قبل‌تر از آن می‌تواند ریشه تبلیغات سیاسی باشد. خطابه‌گویی‌های ابن‌زیاد بر منبر مسجد کوفه و نوع لحن و گفتارش آنچنان تأثیری در افراد حاضر گذاشت که باعث شد دست از حمایت از امام‌حسین(ع) بردارند و با یزید بیعت کنند.

البته در جریان این تغییر تنها این خطابه نبود که بتواند موثر باشد، بلکه به دستگاه حکومتی آن زمان کمک کرد تا جریان فکری جامعه آن روز کوفه را تحت تأثیر قرار دهد و افکار عمومی را با ایدئولوژی‌های مورد تأیید دستگاه حکومتی وقت همراه کند. یکی از نظریاتی که در حوزه ارتباطات مطرح است، نظریه تزریقی است. در تعریف این نظریه آمده افراد در برابر پیام‌های ارتباط جمعی فوق‌العاده شکننده‌ عمل می‌کنند، به این صورت که اگر پیام به هدف برسد اثر مطلوب را خواهد داشت، که این ناشی از نداشتن دانش کافی گیرندگان پیام است.

نظریه گلوله بر این موضوع تأکید دارد که پیام همانند یک گلوله است که از دهانه یک تفنگ (یک رسانه) به مغز یک نفر (مخاطب یا دریافت‌کننده) شلیک می‌شود. مخاطب در تعریف این نظریه منفعل و غیرپویاست و قدرت عمل با فرستنده است؛ اتفاقی که در رسانه‌های عام که در آن عده‌ای از افراد در جمعی به شنیدن پیام از سوی نفر دیگر مشارکت می‌کنند، معمولا بیش از سایر رسانه‌ها است. ارسال مستقیم پیام همانند شلیک‌کردن یک گلوله، مخاطب را وادار به عکس‌العمل کرده و پاسخ دلخواه و مورد انتظار را از آن دریافت می‌کند. ایجاد رعب و وحشت این‌بار نه توسط شمشیر که به وسیله پیام از سوی حاکمیت آن دوران شبیه به یک آلت جنایت عمل کرد که مخاطبان در تأثیرگرفتن از آن عمل کردند و جز تسلیم در برابر آن چاره‌ای نیافتند.

نظرات (0)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *