خبرهای جذاب دهه ۵۰ و ۶۰ در لابه‌لای خاطرات رضا قوی‌فکر؛

فکر می‌کردم روزنامه‌نگارها آدم‌های خاصی هستند!

مردی که هنوز روزنامه‌نگاری می‌کند و بعد از ۴۰ سال قلم زدن، برای این مسیر انتهایی نمی‌بیند. مهمترین خاطراتش با تکه‌های روزنامه‌ عجین شده است. برای هر خاطره تصویر آن را در روزنامه‌ها نشانمان می‌دهد. خاطراتی که پیش از روزنامه‌نگار شدن هم رد پایشان جسته و گریخته روی صفحات کاهی روزنامه‌ها دیده می‌شود؛ رضا قوی‌فکر، روزنامه‌نگاری که ۴۳ سال پیش، وقتی جوان ۲۰ ساله‌ای بود، مسئولیت کشیک شب حوادث روزنامه «کیهان» را بر عهده گرفت.


صدیقی، شکرخواه، قاسمی و رضاییان از سردبیر پنهانشان می‌گویند؛

محمود مختاریان، یک آرتیست به تمام معنا/ عمر این دوستی به هزار سال می‌رسد

فریدون صدیقی، یونس شکرخواه، مجید رضاییان، سید فرید قاسمی و امیدعلی مسعودی، از روزنامه‌نگاران پیشکسوت که از قبل از انقلاب فعالیت مطبوعاتی خود را در جوار هم آغاز کرده‌اند، در مراسم بزرگداشت استاد محمود مختاریان از ویژگی‌ها و خصوصیت‌های او می‌گویند و معتقدند هرکسی می‌خواهد حرفه‌روزنامه‌نگاری را در پیش بگیرد باید رازهای شخصیت این استاد محبوب روزنامه‌نگاری و ارتباطات را بداند.


گزارش تصویری/

آیین نکوداشت استاد محمود مختاریان، روزنامه‌نگار پیشکسوت (بخش دوم)

همزمان با آغاز هفته ارتباطات و روابط عمومی، عصر دوشنبه، ۲۵ اردیبهشت‌ماه طی مراسمی در تالار سوره حوزه هنری از مقام استاد محمود مختاریان، پیشکسوت عالی‌قدر روزنامه‌نگاری تجلیل شد.او علاوه بر فعالیت مطبوعاتی در دانشگاه‌های مختلف از جمله دانشگاه علامه طباطبائی، دانشگاه سوره و… دروسی مانند صفحه‌آرایی، ویراستاری، فتوژورنالیسم و… تدریس می‌کنند و همواره به استادی دلسوز، متخصص، مهربان و خوش قلب شهرت دارند.


گزارش تصویری/

آیین نکوداشت استاد محمود مختاریان، روزنامه‌نگار پیشکسوت (بخش اول)

مراسم نکوداشت دکتر محمود مختاریان، استاد برجسته روزنامه‌نگاری دانشگاه در تالار سوره حوزه هنری با حضور این استاد، هم‌نسلان و همکاران وی و جمعی از مسئولان و دانشجویان رشته‌های زیرشاخه علوم ارتباطات برگزار شد.


روزنامه‌نگاری جنگ در گفت‌وگو با «هادی خانیكی»

انتشار کیهان با یک‌سوم تحریریه در زیرزمین

روزنامه‌نگاری جنگ حوزه‌ای است که کمتر به آن پرداخته شده و تجربه‌هایش ثبت نشده است. اوج تلاش برای روزنامه‌نگاری در زمان جنگ، به سال‌های آخر جنگ بازمی‌گردد که موشک‌باران شهری شروع شده بود و روزنامه‌نگاران تلاش می‌کردند برای حفظ روحیه اجتماعی، به هر ترتیبی شده روزنامه را منتشر کنند.