کد خبر : 142656
تاریخ درج خبر : 1396/07/15
تغییر اندازه نوشته

در جستجوی نسبت حقوق و هنر؛

تقلای زیبا در مسیر سنگلاخ مجاز شدن رویا

دکتر وحید آگاه، عضو هیئت علمی گروه حقوق عمومی و بین الملل دانشگاه علامه طباطبائی و استاد حقوق سینما و ارتباطات این دانشگاه، در ادامه نوشته‌های خود با عنوان «در جستجوی نسبت حقوق و هنر» در روزنامه اعتماد، نگاهی داشته است به تئاتر موسیقی بلک‌لایت‌لند (٢)، به کارگردانی حمید عالی‌مقدم که این روزها درپردیس سینمایی کوروش به روی صحنه رفته است.

١- تئاتر موسیقی بلک‌لایت‌لند(٢)، سه‌شنبه تا جمعه در پردیس کوروش برگزار شد. بلک لایت لند(١)، درباره مواجهه نویسنده افسرده‌ای با دنیا و کابوس‌هایش بود و در بلک(٢)، این نویسنده است که حالا همسرش- رویا- او را ترک کرده و دو ماهی فرصت دارد برای بازیابی و اصلاح خود. در ابتدای نمایش، همه‌چیز عالی است: نویسنده خود را تغییر داده، کتابی نوشته که در مدتی کوتاه به چاپ هفتم رسیده و بی‌صبرانه، «رویا» را انتظار می‌کشد. رادیو را روشن کرده و می‌شنود از شب عشاق پاریس، مراسم آیینی در چین و هند و آفریقا. خبرهایی که موسیقی و حرکات نمایشی ابتدایی، بر آن ساخته شده و ما یک مجموعه از موسیقی غربی و چینی و هندی و آفریقایی می‌بینیم و می‌شنویم. در بلک (٢)، همچون قسمت اول، ورزش- هنرِ «برک دنس» به صورت تئاتر ارایه شده و لازم بوده که قصه‌ای داشته باشد. فرمتی جدید و در ابتدای راه. البته داستان مذکور با برک، آمیخته نشده و قسمت‌های تئاتری، مونولوگ‌های ملال‌آوری درآمده. گویی این قسمت‌ها از بیرون اثر به داخل، تزریق شده و در تار و پود آن، ننشسته. شاید، گریزی هم نبوده. در فضایی که چالش موسیقی سنتی و حتی ممنوعیت اصل موسیقی، همچنان برقرار است؛ ٩٠ دقیقه موسیقی خاص فراتر از پاپ را مجاز، روی صحنه بیاوری، دشواری بیش از حدی دارد. باید داستانی می‌بود و این هنر مدرن روی آن، سوار می‌شد. نمایشنامه‌ای که ایده آن خوب بوده، اما در نهایت پلاستیکی است روی جواهری و خب، خیلی چشم‌نواز نیست.
٢- اما سوای این تئاتر بد مونتاژ شده به فرم زیبای برک، ایده نمایش هم، جانکاه است. چه، نویسنده (نقش اول قصه)، سرآخِر درمی‌یابد نه تنها به همسرش نرسیده، که همه افکار مثبت و تغییر دنیا و عوض شدن و آغاز یک زندگی خجسته با رویا، واقعا «رویا» بوده و او در یک تصادف رانندگی فوت کرده. پس رویا لباس مشکی پوشیده و در حال تخلیه خانه است. او مرده و رویا رفته. یعنی در خلال همه این شادی‌ها، برک دنس‌ها و حرکات نمایشی فوق‌العاده، تمِ شادی ایرانی یعنی غم، جریان دارد. اتفاقا همه آیتم‌ها هم حاضرند: اینکه نویسنده ایرانی، غالبا در زمان حیاتش، چاپ هفتم کتابش را نمی‌بیند و این تعداد چاپ، ثمره مرگ خالق اثر است، نه خود اثر. اینکه این حجم از شادی و گل و بلبل شدن، در زمان مرگ، سراغ‌مان می‌آید. لذا در پس این همه رنگ و شادی و شور، هجرت نویسنده به عالم باقی و تنهایی رویاست. در قسمتی از تئاتر، نویسنده می‌شنود که برای رسیدن به هدف، باید بر ترسش غلبه کند. او در کف دریا، کنترلی می‌یابد و با آن، خشونت و غم و مرگ و سیاهی را تبدیل به شادی و رنگ و عشق می‌کند. اما دریغ و افسوس که چنین کنترلی در عالم واقع وجود ندارد و همه در اندیشه ما است. اندیشه‌ای که شادی را از ما سلب کرده و در بلک(٢)، بر محور غم و مرگ، سوق داده می‌شویم به شادی. لبخندی که سرنوشت محتوم ما است و بلک(٢)، نه روایت تنهایی نویسنده یا همسرش، رویا؛ بلکه حکایت تنهایی رویاهای ما است. آرزوهایی که بلک(٢) تذکر می‌دهد با تلاش و به صورت گروهی، امکان بیشتری برای تحقق دارد و بلک(٢)، داستان غم‌انگیز این گروه پر انرژی است که البته به تصویر عینی رویای‌شان رسیده‌اند: صحنه مجاز.
٣- بلک‌لایت‌لند، فرمی جدید است که حمید عالی مقدم، متولد ١٣٧٠ با گردآوری مجموعه‌ای از پسران مستعد این مملکت، پا گرفته. آنها مسیری سنگلاخ را آمده‌اند. در جایی که موسیقی پس از گذشت بیش از ١٠٠ سال، با مصایب ناشیرینی همراه است و حیات طبیعی ندارد؛ اینکه با چنین موسیقی و حرکاتی، از لابیرنت هزارتوی اخذ مجوز موسیقی+ تئاتر بگذری و از پارک و خیابان به صحنه مجاز بپری، فتحی بزرگ قلمداد می‌شود. آن‌هم برای هنر- ورزشی بر بستر موسیقی هیپ‌هاپ که می‌دانیم جواز گرفتن آن، چقدر ناممکن است. بلک (٢) نشان می‌دهد که در کنار قالب‌های تئاتر و موسیقی صرف، به تدریج فرم «تئاتر- موسیقی» از «راه‌اندازی»، گذشته و در حال «جاافتادن» است. فرمی نیازمند حوصله، چون در نظام سختگیرانه صدور مجوز ایران باید از هردوی مراجع تئاتر و موسیقی، اخذ مجوز کند. تلاشی زیبا از جانب دهه هفتادی‌ها که با عبور از انحرافات در معرض و به جای غرزدن و مهاجرت، مانده‌ و تلاش کرده‌اند، جنگیده‌اند و در فضای پر از سوءتفاهم و تنگ‌نظری و پرمانع موسیقی، با پرشی بلند، در صحنه رسمی و قانونی، هنری را ارایه می‌کنند که شگفت‌انگیز و دیدنی است و البته، درصورت حمایت، می‌تواند جهانی شود. چنان‌که ایران را درنوردیده و در اجرا شنیدیم که دو تن از اعضای گروه در مسابقات کشوری برک دنس، مقام‌های اول و سوم را کسب کرده‌اند. آینده پیش روی آنهاست که بر ترس‌شان غلبه کنند؛ ترسی که توسط این گروه با تلاش زیاد بر مسیر پرانتقاد صدور مجوز موسیقی- تئاتر ایران، غلبه کرده و صرف فروش بلیت آن یعنی موفقیت.
عمری باشد و بلک‌لایت‌لند شماره ١٠ فرزندان ایران را در بهترین سالن‌های دنیا ببینیم.

به اشتراک بگذارید
AtnaNews Telegram
اخبار مرتبط

برچسب ها
نظرات کاربران

هیچ نظری وجود ندارد